Waarom ik met voldoening terugkijk en met verwondering vooruit
Er was een tijd waarin mijn werk als psychosociaal counselor centraal stond in mijn leven. Werk waarin ik naast mensen stond in tijden van hun kwetsbaarheid, hun (levens) vragen en/of hun worstelingen. Ik kijk hier met respect en dankbaarheid op terug, maar vandaag voel ik vooral iets anders: tevredenheid.
Tevredenheid over het leven wat ik leid en het werk wat ik doe.
Niet omdat het werk wat ik heb gedaan ineens geen waarde meer heeft, integendeel. Maar omdat ik heb ervaren dat ik op de plek waar ik al 23 jaar werk minstens zo van betekenis kan zijn. Mijn werk bij Triade Vitree brengt me dichter bij de kern: aanwezig en van betekenis zijn in het gewone leven. Minder gericht op behandelen, meer op ontmoeten. Minder op oplossen, meer op er zijn.
Wat me steeds meer opvalt, is de enorme groei aan coaches. Je hoort en ziet het overal. Mensen die zichzelf coach noemen, vaak zonder duidelijke opleiding, zonder toetsbare kaders, zonder gezamenlijke beroepsnorm. Natuurlijk zijn er bevlogen en deskundige professionals, daar twijfel ik absoluut niet aan maar werken met mensen, zeker als het gaat om psychische kwetsbaarheid, vraagt om meer dan goede intenties. Het vraagt om kennis, reflectie en verantwoordelijkheid en ook veel inzicht in eigen denken, voelen en doen. Zonder die basis ontstaat het risico dat (complexe) problematiek te eenvoudig wordt benaderd, of erger nog, niet goed wordt herkend.
Mijn zorg hier over wordt alleen maar groter als je kijkt naar de ontwikkelingen onder jongeren waar ik dagelijks mee geconfronteerd wordt.
Volgens cijfers van het RIVM ervaart een aanzienlijk deel van de jongeren psychische klachten, variërend van stress en somberheid tot gevoelens van eenzaamheid. Onderzoek van het CBS en het Trimbos-instituut laat zien dat deze cijfers de afgelopen jaren zijn toegenomen, met name sinds de coronaperiode.
Internationaal onderzoek bevestigt dit beeld. Studies binnen de WHO tonen aan dat mentale gezondheidsproblemen een van de grootste oorzaken zijn van ziektelast onder jongeren wereldwijd. Factoren zoals prestatiedruk, sociale media, een gebrek aan verbondenheid en onzekerheid over de toekomst spelen hierin een belangrijke rol.
Daarnaast blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat negatieve ervaringen zoals pesten of sociale uitsluiting het risico op angststoornissen en depressies aanzienlijk verhogen. Jongeren die hiermee te maken hebben, lopen soms een twee tot vier keer zo groot risico op langdurige psychische problemen.
Dit is geen hype. Dit is geen trend. Dit is een structureel maatschappelijk vraagstuk.
We leven in een tijd waarin we sneller dan ooit labels plakken, trajecten starten en oplossingen aanbieden maar tegelijkertijd moeite lijken te hebben om echt en oprecht te kijken. Om te verdragen dat niet alles maakbaar is. Om te erkennen dat sommige problemen niet opgelost, maar gedragen moeten worden.
Misschien begint het daar wel. Niet bij nog een coach. Niet bij nog een methode. Maar bij aandacht. Echte aandacht.
Dat betekenis niet altijd zit in behandelen. Niet in analyseren. Niet in oplossen. Maar in aanwezig zijn, mensen die blijven, die kijken, die luisteren.
En misschien… gewoon weer even naast iemand gaan zitten.
Aanwezig zijn met volledige aandacht
Reactie plaatsen
Reacties